سلام

 گاهی وقتها در مورد این مسئله فکر می کنم که چرا ما پیرامون مسائل اطراف خودمون بی تفاوت و گذرا عبور می کنیم  و این بی تفاوتی در اکثر اوقات باعث رنجش میشه

 رنجشی که در طول مدت  و زمان باعث کدورت و کینه می شه

 بحث ما معلومه و مشخص و هر کس به نوبه خود می تونه برداشت متفاوت نسبت به مسئله داشته باشه و بگه   فلانی داره در باره چه موضوعی صحبت میکنه و مورد بحثش با کیه و چیه که این خودش مثل لایه های این کره خاکیه که نمی شه براش اندازه و وسعت و معیاری رو تعیین کرد

 اما موضوع بحث ما می تونه  در مورد همین وبلاگ خودمون  و یا هنر مندان و یا ÷یر مرد  سیگار فروش سر کوچه و یا هنرمند از یاد رفته سرزمین دور افتاده باشه  که الحق و الانصاف  اگه موقعیت داشت  می تونست خودشو نشون بده و استعدادشو  شکوفا کنه

 بریم سر اصل مطلب  یعنی  کم لطفی بعضی ها به هنرمندان  که جای بسیار تعجب داره  که در سرزمین ایران با این همه قدمت هنری کمترین بها رو در مورد هنر می دن

مسئولین ارجمند ما  رو نمی گم چون  جرات ندارم ازشون نقد کنم   و اگه هم این نقد در مورد شخص خاصی صورت بگیره مسئله  پیچ می خوره و اون وقت ما بجایی نمی رسیم و تکلیف ما با ........................................ در هر صورت بگذریم

 

از وقتی به این موضوع فکر می کنم که دو گانگی نگاه بین هنرمندان   داره بیشتر می شه و هر کس فقط داره تو این شهر خراب شده  و جای جای این کشور  سنگ خودشو به سینه می زنه دلم می سوزه 

 دلم برای آینده این  مرز  و بوم و فرزندان ایران زمین  می سوزه برای هنرمندی که عمرش رو گذاشته برای هنر این کشور و خودش داره تو پستوی خونش لحظات آخر زندگیشو سپری میکنه و  هیچ کسی نیست تا بیاد دستش رو بگیره و کمکش کنه و ازش قدر دانی کنه

 خودش می دونه سالها بعد از مردنش میان با دسته های گل و شب شعر و همایش براش راه میندازن ولی الان کسی سراغشو نمی گیره 

 منظورم از هنرمند فقط هنرمندان خط و نقاشی نیستند  هنرمندان سینما ، تئاتر ، صنایع دستی ،‌ تجسمی و ، موسیقی و غیره..........................................

دلم می سوزه برای خودم   برای خودم که دارم عمرم رو میزارم   کلاس و هزینه و استاد و ................. برای اینکه  بتونم خدمتی برای آینده کشورم کرده باشم  اما بارها شده بین راه  موندم  و نتونستم  چیزهایی را که می خوام رو بدست بیارم

استادان بی نظیری رو دارم می بینم که با سن بالاشون دارند آثاری رو خلق می کنن که منه جوون حتی یک صدم استعداد اون ها رو ندارم   اما  کی اهمیت میده

 فلان آقا و خانم  تو یه مکان هنری  یه جوری عکسشو انداخته و تبلیغ کار ش رو کرده  و تحصیلاتش رو  به رخ دیگرون می کشه  ولی تو عمل می بینی  ای وای ....................

 به عمل کار برآید به سخنرانی نیست

 ولی بیایم  هنرمندان گمنام سرزمین  خودمون رو دریابیم و به دیگران معرفی کنیم  

 بیایم از خودمون شروع کنیم  و تلاش کنیم هنر  رو تو کشو ر دوباره زنده کنیم

 هنر  داره به سمتی میره که نباید بره  

 یه جورایی داره از بین میره و دارند هنر ایران زمین رو  به غارت میبرن

بیاید و آسون از کنار  این قضیه عبور نکنیم و قدر هنرمندان زحمتکش رو بدونیم 

تا هستند ازشون استفاده کنیم نسل به نسل  به آیندگان برسونیم 

به امید آینده روشن

http://www.gholamrezasepehri.com <